Minimalny czas wypożyczenia roweru to jedna godzina, za którą zapłacimy 5 zł, całodniowy koszt wypożyczenia roweru to 15 zł, zaś całodniowy okres korzystania z bicykla wyniesie 20 zł. Rower można też wypożyczyć na tydzień, co kosztuje 100 zł.

Rower musimy oddać nie tylko sprawny ale też czysty – za oddanie brudnego roweru naliczana jest kara w wysokości 10 złotych. Warunkiem skorzystania z usług wypożyczalni jest podpisanie umowy oraz uiszczenie kaucji.

Wypożyczalnia powstała w ramach realizacji projektu współfinansowanego przez Program Operacyjny Fundusz Inicjatyw Obywatelskich, który realizuje Wyszkowska Wielobranżowa Spółdzielnia Socjalna „SZRON” z partnerami: Wyszkowskim Ośrodkiem Kultury „Hutnik”, Stowarzyszeniem Inicjatyw Społecznych Wiatrak i Fundacją Rower.Com

Wypożyczalnia ma charakter społeczny, dlatego nieodpłatnie korzystać z niej mogą szkoły oraz organizacje pozarządowe i instytucje pomocy społecznej.

Ceny wypożyczania rowerów zostały tak ustalone, że pokrywają jedynie koszty jej funkcjonowania oraz konserwacji i napraw sprzętu, jej funkcjonowanie nie przynosi zysku. Dzięki temu wypożyczalnia jest dużo tańsza niż podobne podmioty działające w innych miastach.

Działalność wypożyczalni ułatwi aktywne spędzanie wolnego czasu wszystkim wyszkowianom, którzy nie mają własnego roweru oraz może okazać się atrakcyjna dla turystów, którzy chcieliby zwiedzić okolice miasta, a nie chcą przywozić ze sobą własnego roweru. Rowery pomalowane zostały w barwy miasta zaś główkę ramy zdobi herb Gminy Wyszków.

Kontakt:
Iwona Kowalewska
e-mail: kowalewscy100@interia.eu
tel.: +48 601 576 637.

Projekt dofinansowany ze środków Programu Operacyjnego Fundusz Inicjatyw Obywatelskich.

Tym razem do naszej grupy (Grajcyli składu) dołączyła grupa młodzieży z Leśnej Szkoły również działającej przy WOK „HUTNIK”, która w wakacje rok wcześniej gościła nas na Mazurach. Wyjazd miał podłoże historyczno krajoznawcze. Odwiedziliśmy miejsca bitew pod Wizną –  czyli polskie Termopile, Łomżą i  Nowogrodem.

Zwiedzanie rozpoczęliśmy od ruin fortu dowódcy kpt. S. Raginisa na pozycji kluczowej całej pozycji, na Strękowej Górze. Piękna, słoneczna pogoda i wiosenny wiatr niosący zapach zieleni zmieszany z zapachem błota z pobliskiej Narwi i Biebrzy oraz ich rozlewisk, flaga narodowa opuszczona do połowy masztu z czarnym kirem, gdyż był to czas naszej żałoby Narodowej. Wszystko, to razem tworzyło niesamowitą atmosferę. Zapaliliśmy znicze, weszliśmy pomiędzy nasłonecznione ruiny chroniące chociaż częściowo przed coraz silniejszym wiatrem i zaczęliśmy dzielić się wiedzą na temat wydarzeń, które odbywały się tu we wrześniu 1939 r. Na bardzo malowniczym, piaszczystym urwisku poćwiczyliśmy skoki i wdrapywanie się po obsypującej się skarpie. Następnie w skupieniu przeszliśmy do mogiły por. Brykalskiego (dowódcy artylerii odcinka ufortyfikowanego) i kilku żołnierzy nieznanych.
Kolejnym punktem wycieczki była wizyta przy armacie – pomniku w miejscowości Wizna wystawionej na pamiątkę przez kolegów, artylerzystów por. Brykalskiego.
Jednak najwięcej emocji wzbudziło zwiedzanie bardzo dobrze zachowanych fortów Twierdzy Łomżyńskiej. Dla chłopców po Twierdzy Modlińskiej był to drugi tego typu obiekt.
Bardzo wyraźne linie okopów, betonowe stanowiska dla karabinów maszynowych zbudowane przed wybuchem II wojny światowej w ramach modernizacji twierdzy sprawiały, że pytaniom nie było końca, a możliwość przejścia fosą oraz ciemne korytarze poszczególnych obiektów, które prowadziły do strzelnic, schronów, piwnic i magazynów działały na wszystkich jak narkotyk pociągając nas swoją tajemniczością. Oczywiście nie obyło się bez głosów narzekań, ale tylko takich:
-Ach żebyśmy mieli inne ubrania, latarki, kaski i liny, ale by było bajer.
I zaraz do tego.
-Przyjedziemy tu jeszcze? Zabierzemy wszystko co potrzeba.
Na dobrą sprawę ciężko było przerwać zwiedzanie twierdzy. Dopiero informacja, że jeszcze jest coś przed nami do zwiedzenia zmobilizowała ekipę do szybszego zejścia z wałów.
Ostatnim atrakcyjnym miejscem był polski, przedwrześniowy fort ciężki z kopułą pancerną tzw. tradytorowy. Jeden z nielicznych tego typu tak doskonale zachowanych. Tu już sami podchodzili i o wszystko pytali, sami próbowali odgadnąć, co do czego służyło. A bardzo wyraźnie zachowane ślady po pociskach armat przeciwpancernych na kopule i zauważone przez uczestników wyjazdu stanowiły podstawę do  domysłów skąd strzelano, gdzie mogły być ustawione niemieckie armaty itp. Na deser zostało jeszcze wejście na czołg T-34 stojący w pobliżu fortu.

I tu również atrakcji nie zabrakło. Okazało się, że włazem ewakuacyjnym, znajdującym się w dnie czołgu można wejść do środka. Potrzeba wczołgania się tych kilka metrów nie była przeszkodą. Każdy po kolei dołączał do załogi.
To był akurat ostatni punkt programu. Jeszcze tylko przyjemny obiad po trasie (a apetyty po tylu wrażeniach wszystkim dopisywały) i powrót do Wyszkowa. W drodze powrotnej dzielenie się wrażeniami i oglądanie zdjęć oraz pytania o możliwość powtórzenia takiego wyjazdu. To mówiło samo za siebie.

Zamek chociaż nieduży posiada bardzo bogatą historię. Od czasów zaistnienia najpierw jako drewniana strażnica, poprzez rozbudowę, zniszczenia w czasie Potopu Szwedzkiego aż po ciekawą walkę o zachowanie ruin w latach ostatniej wojny z okupantem niemieckim.

Opowieści  Przewodnika o tych wydarzeniach w czasie lekcji historycznej, wzbudziły żywe zainteresowanie uczestników. Zwłaszcza informacja o ukrytym a jeszcze nie odnalezionym skarbie pobudziła chłopców do działania, którzy na dobrą sprawę gotowi bili rozpocząć poszukiwania nawet od  zaraz. I tak co niektórzy bacznie lustrowali przewód kominowy odchodzący od kominka w pomieszczeniu załogi baszty.

Słaby by był to Zamek gdyby nie miał swojego ducha. Ten akurat ma i to oryginalnego. Jest, to nie jak zwykle zły pan lub biała dama. Dama tak, lecz żółta. Taki kolor nieszczęśniczka lubiła, a została jej niesprawiedliwie amputowana głowa przy pomocy dużego miecza po którym ślad na kamieniu jest widoczny do dnia dzisiejszego. I tak przy pełni księżyca przy bezchmurnym niebie spaceruje po murach szukając sprawiedliwości.

Oprócz tych historii chłopcy mieli możliwość przymierzyć wierną kopię rycerskiej kolczugi, średniowiecznego  hełmu i z mieczem w ręku przekonać się jak ciężkim musiało być noszenie tytułu i zbroi rycerskiej.

Wyjazd był możliwy dzięki dotacji otrzymanej z Gminy Wyszków.

Spotkanie prowadził znany publicysta Andrzej Jonas, redaktor naczelny „The Warsaw Voice”, który pełni funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej Fundacji, a aukcję prac osób niepełnosprawnych – znany w Wyszkowie artysta malarz prof. Stanisław Baj. Na zakończenie wyszkowianie zafundowali zebranym nie lada atrakcję dając imponujący pokaz sztuk walki.

AL

Jako że piszący bloga są streetworkerami i znają się dobrze na pedagogice ulicy, a na informatyce mniej, nie umiemy wkleić linka do dokładnie tego fragmentu Kuriera Mazowieckiego, w którym mowa konkretnie o Andrzeju i jego grupie. Dlatego należy odtworzyć cały poniedziałkowy serwis informacyjny, cierpliwie wysłuchać wiadomości o tradycjach Lanego Poniedziałku, kontrolach radarowych w ramach akcji powrotu ze świąt, kąpielisku w Siedlach, przejściu dla pieszych w Radomiu, … i już o 17:37 zobaczymy właśnie ich, Grajcyli Skład, kurtyna!

Tymi słowami rozpoczęła rozmowę Monika Zalewska, gospodarz programu Polsat News „Wystarczy chcieć”, która zaprosiła do studia przedstawicieli naszych organizacji: Małgorzatę Mularczyk, prezes Fundacji Wspólna Droga, Joannę Wituszyńską, psycholog z Ośrodka Socjoterapeuycznego „Wspólny Dom” w Wildze oraz Andrzeja Grajczyka, pedagoga ulicy z Wyszkowskiego Ośrodka Kultury „Hutnik”, by porozmawiać o dzieciach potrzebujących wsparcia dobrych dorosłych oraz o kampanii ODERWIJ DZIECI OD ULICY.

Artykuł relacjonujący spotkanie w telewizji można przeczytać na stronie internetowej Wyszkowskiego Ośrodka Kultury „Hutnik”

Punktualnie o godzinie 17.00, znany z kabaretowych występów w grupie CKM, prowadzący widowisko Maciek Czyżewski, rozpoczął oficjalnie I Wyszkowską Galę Sportów Walki. Z charakterystyczną sobie dawką humoru konferansjer powitał tłumnie zgromadzoną na sali publiczność, przybyłych zawodników oraz gości honorowych, dzięki którym impreza zyskała na prestiżu – mistrza Zbigniewa Jeża (9 dan) oraz senseja Andrzeja Grajczyka (3 dan). Do walki w niedzielnej gali przystąpili zawodnicy z trzech wyszkowskich ośrodków szkolenia – Wyszkowskiego Centrum Sztuk Walki, Szkoły Sztuk Walki i Samoobrony ,,Kobra” oraz Gimnazjum Wyszków, a także goście z klubu sportowego ,,Semiramida” z Pułtuska.

Właściwe widowisko rozpoczęła walka w stylu kalaki combat pomiędzy Hubertem Świerczyńskim a Aleksandrem Grześkiewiczem. Wyrównany pojedynek decyzją sędziów wygrał ostatecznie Świerczyński. W kolejnej walce naprzeciw siebie stanęli Zbigniew Wyszyński i Radosław Albrecht. Pełne efektownych przewrotów starcie rozstrzygnął na swoją korzyść bardziej doświadczony Wyszyński. W dobrze znanym z filmów akcji stylu karate, rywalizowali na macie Łukasz Samowski i Arek Jusiński. Kolejny wyrównany pojedynek wygrał decyzją sędziów Samowski.

W stylu ju jitsu starli się z kolei Bartek Sobotka i Bartek Borowiecki. W próbach unieruchomienia partnera w parterze, na których opiera się ta technika, więcej inicjatywy wykazał Borowiecki i ostatecznie rozstrzygnął pojedynek na swoją korzyść. Pierwsza krew tego wieczoru polała się w pokazowej walce bokserskiej rozegranej pomiędzy reprezentantami Gimnazjum Wyszków – Mateuszem Trycem i Damianem Malinowskim. Trzyrundowy pojedynek wygrał szybszy i lepiej przygotowany kondycyjnie Tryc, uszkadzając nos rywala.

Zaraz po starciu bokserów dawkę kickoxingu zafundowali publiczności goście z Pułtuska – Bartek Wielechowski i Daniel Mikołaszek. Pierwsze starcia były jednak jedynie przystawkami przed trzema najważniejszymi walkami wieczoru. W pierwszej z nich, rozgrywanej w stylu low kick, ulubieniec wyszkowskiej publiczności, wicemistrz Polski z 2009 roku, Daniel Bralewski, zmierzył się z Adamem Wyżykowskim. Bardzo widowiskowy, emocjonujący pojedynek, pełen technicznych kopnięć i efektownych wymian, jednogłośną decyzją sędziów, przy aplauzie publiczności wygrał faworyt gospodarzy, Bralewski.

W drugiej z walk wieczoru, Piotr Tryc z Wyszkowa, zmierzył się w prestiżowej formule K1 z cięższym o kilka kilogramów Pawłem Gerkiem z Pułtuska. Pierwsze dwa dwuminutowe starcia były dość wyrównane z lekką przewagą bardziej zwrotnego i celniej bijącego wyszkowianina. W ostatniej rundzie Tryc rzucił się do frontalnego ataku, w wyniku czego rywal był trzykrotnie ,,liczony” przez sędziego matowego. Zdecydowane zwycięstwo w ostatnich starciach dało reprezentantowi Wyszkowa ostateczny triumf w całej walce.

Następnie nadszedł czas na ostatnią walkę będącą jednocześnie główną atrakcją wieczoru. W formule K1, w kategorii 85-100 kilogramów starli się ze sobą lider gospodarzy, świeżo upieczony mistrz Polski Paweł Deluga i uczestnik wielu prestiżowych turniejów w całej Polsce – z Pułtuska. W pierwszej rundzie zdecydowanie lżejszy, ale też o wiele szybszy Deluga wyprowadził kilka silnych, celnych ciosów. Szybkie wymiany wyraźnie męczyły rywala, co było wyraźnie dostrzegalne już w drugiej odsłonie. W trzeciej, rozpędzony wyszkowianin zasypał słaniającego się na nogach rywala gradem ciosów, omal go nie nokautując Przypieczętowało to ostatecznie triumf Delugi, który jednogłośnym werdyktem sędziów został uznany zwycięzcą pojedynku.

Po ostatniej walce galę swoim występem uświetniła grupa taneczna Dynamic, prezentując dwa bardzo energiczne układy. Śpiewem zahipnotyzowała widownię Olga Karłowicz, która wykonała znany utwór Kayah pt. ,,Testosteron”. Potem przyszedł czas na ceremonię wręczenia najlepszym wojownikom pamiątkowych statuetek. Z rąk burmistrz Teresy Trzaski i dyrektora WOK ,,Hutnik”, Artura Laskowskiego nagrody odebrali zwycięzcy poszczególnych pojedynków i przedstawiciele przybyłych na galę szkół sztuk walki. Na zakończenie gali sensei Andrzej Grajczyk wręczył również Pawłowi Deludze certyfikat uzyskania czarnego pasa – cel dążeń wielu adeptów sztuk walki.

Pojedynki sędziowali: Zbigniew Jeż, Andrzej Grajczyk, Marcin Blichaż, Leszek Błoński, Kamil Augustynik.

Organizatorzy: Dojo Gimnazjon Apin, Stowaryszenie WIATRAK, WOSiR, WOK ,Hutnik”.

Turu

Supermarkety, galerie handlowe i podwórka to miejsca, w których dzieci z ubogich i patologicznych rodzin przebywają najczęściej. Ich świat ogranicza się do zaledwie kilkunastu minut drogi od ich własnego domu. Nie mają zainteresowań, pasji i celu, do którego mogą dążyć, a od znudzenia codziennością jest już zaledwie krok do alkoholu, narkotyków czy konfliktów z prawem. Przez najbliższe miesiące pedagodzy ulicy z lokalnych stowarzyszeń w ramach akcji „Oderwij dziecko od ulicy” wyjdą pokazać tym dzieciom inny, ciekawszy świat.

Mały, nieciekawy świat

– Proszę sobie wyobrazić, że zdecydowana większość dzieciaków, tych na przykład z Pragi Północ, nie pojawiła się ani razu w lewobrzeżnej części Warszawy. Aż trudno w to uwierzyć! Świat tych dzieci zamknięty jest w granicach dwudziestu minut na piechotę od miejsca ich zamieszkania. Nie wiedzą, co jest dalej. Nie znają dalej świata – stwierdza ze smutkiem Małgorzata Mularczyk, prezeska Fundacji Wspólna Droga.

Te dzieci większość swojego czasu spędzają tylko i wyłącznie w towarzystwie swoich rówieśników. W ich życiu nie ma dorosłych, którzy przyglądaliby się, jak wygląda i jak funkcjonuje ich świat.

– Spędzają czas pod trzepakiem na podwórku, na ulicy, teraz jednak jest nowe miejsce spędzania czasu przez dzieci. To są supermarkety i galerie handlowe – dodaje Mularczyk. – Wałęsają się tam, patrzą, jak inni ludzie kupują, patrzą na luksusowe towary w witrynach i zazdroszczą, bo one po prostu tego nie mają. I teraz pojawia się pytanie: czy czują się odrzucone? Na pewno tak. Czują się marginalizowane, bo nie mają dostępu do tych dóbr.

Znudzenie i narastająca w nich frustracja powoduje szereg niebezpiecznych zachowań. Zaczyna się od popalania papierosów za sklepem, wypicia piwa, a może nawet zapalenia trawki. Potem są zabawy sklepowymi wózkami, pierwsze zatargi z policją czy strażą miejską, nawet drobne kradzieże. Tak wygląda przeciętna zła droga, na którą młodzi ludzie pozostawieni sami sobie na ulicy schodzą najczęściej.

Czymś je zainteresować

Kampania Fundacji Wspólna Droga o nazwie „Oderwij dzieci od ulicy” stworzona została po to, żeby dzieciom, które na co dzień nie doświadczają rodzicielskiej troski, zapewnić opiekę pedagoga, osoby, która poświęci im swój czas, zapyta o ich problemy, pokaże im ciekawe zajęcia, które oderwą je od szarej rzeczywistości.

– Nasza kampania jest skierowana do dzieci w wieku od ośmiu do osiemnastu lat, ale tak naprawdę można powiedzieć, że te wszystkie dzieci, które są w ośrodkach pomocy społecznej często są młodsze. Drugi – trzeci rok życia to czas, w którym te dzieci razem ze starszym bratem zaczynają funkcjonować na podwórku – mówi prezeska Wspólnej Drogi i dodaje: – Celujemy w dzieci w młodszym wieku szkolnym i w wieku gimnazjalnym, bo wtedy jeszcze zmiana ich świata jest możliwa i znane są metody pracy dla pedagogów ulic.

Pedagodzy ulicy to osoby, które w pracę z dziećmi są zaangażowane od długiego czasu w ramach działalności lokalnych organizacji i stowarzyszeń. Dobrze znają środowisko swojej pracy i najczęstsze problemy z jakimi borykają się dzieci i ich rodziny. Praca pedagogów ulicy polega na organizowaniu i spędzaniu z dziećmi czasu. Zabierają je do kina, teatru i na wycieczki. Prezeska Fundacji Wspólna Droga Małgorzata Mularczyk przyznaje, że na to potrzebne są fundusze:

– Za tym muszą iść konkretne pieniądze, ale nie znowu tak duże – mówi. – Nasza fundacja na półroczny projekt przekazuje kwotę na przykład sześciu czy siedmiu tysięcy złotych i to w zupełności wystarcza na sześć miesięcy ciekawych spotkań z dzieciakami.

Same pieniądze jednak nie wystarczą, żeby pedagog odniósł sukces w swojej pracy. Do tego potrzebne jest jeszcze odpowiednie, profesjonalne podejście.

– Proces oswajania dzieci z osobą dorosłą, która przychodzi z zewnątrz trwa bardzo długo – mówi Mularczyk. – Taka osoba musi dostać legitymację środowiska, bo to przecież nie jest tak, że taki człowiek nagle wchodzi na podwórko, wchodzi do rodziny i robi sobie tam co chce. Musi najpierw oswoić dzieci, oswaja także to otoczenie rodzinne, które rzeczywiście nieraz nie interesuje się dzieckiem, ale bardzo czujnie jednak obserwuje, co się z tym dzieckiem dzieje, kto ma na niego wpływ.

Kiedy już pedagog zostanie zaakceptowany przez lokalne środowisko, musi przejść do działania, znaleźć wspólny język z dziećmi, zbadać, co je interesuje, co chciałyby, a czego nie chciałyby robić.

– Może to być projekt fotograficzny robiony razem z kolegami, uczestnictwo w zajęciach sportowych, można razem wyjechać na wycieczkę, można się przeprawić na drugą stronę Wisły, można odwiedzić różne firmy – wymienia Małgorzata Mularczyk. – Wielką wartością tego programu jest to, że tych sposobów aktywności może być bardzo wiele. One muszą być dopasowane do potrzeb i możliwości każdego dziecka.

Stworzyć „dream team”

Pedagog pracujący z dziećmi z ulicy nie może wchodzić w rolę rodzica czy opiekuna. Powinien on zostać raczej starszym przyjacielem, kimś, czyich rad się słucha nie z przymusu, a z woli. Zwłaszcza, że dzieci ulicy od rodziców najczęściej nie otrzymują pozytywnych wzorców.

– Zorientowaliśmy się po kilku latach pracy pedagogów ulicy, że większość tych dzieci, które uczestniczą w programach to są dzieci, które żyją w bardzo ubogich rodzinach, czyli są podopiecznymi ośrodków opieki społecznej. Nie da się istotnie z dnia na dzień zmienić ich sytuacji, ale ważne jest to, że są osoby, które w jakiś sposób przekonają te dzieci i ich rodziny do innego spędzania czasu – mówi Mularczyk.

Taką osobą jest Andrzej Grajczyk ze Stowarzyszenia Inicjatyw Społecznych „Wiatrak” z Wyszkowa. Kiedy pytamy go o osiągnięcia związane z pracą z dziećmi ulicy, odpowiada krótko:

– Udaje mi się wyciągnąć dzieci z podwórka – i zdradza swój sekret na osiągnięcie takiego rezultatu: – Rozmawiam z rodzicami, rozmawiam z dziećmi, proponuję wyjścia. Zaczynamy od małego spacerku do lasu, ale takiego niekonwencjonalnego. W okolicy mamy kilka rzek, przy Wyszkowie są duże lasy i tereny podmokłe, więc proponuję takie zajęcia surwiwalowe. W chłopcach jest taki duch wojownika. Oczywiście nie zawsze się na to chwytają. Po kilku wypadach są zmęczeni, mają tego dosyć, wolą coś innego. Wtedy wychodzimy na przykład na pływalnię. Wszystko odbywa się na zasadzie kompletnego luzu. Nie zmuszam ich do niczego, chcą pływać czy się kąpać, czy pograć w piłkę na płytkim basenie – ich wybór.

Wszystko to oczywiście jest możliwe do zrealizowania dzięki pieniądzom pochodzącym chociażby z grantów, jakie oferuje Fundacja Wspólna Droga. Dużym jednak atutem programu „Oderwij dzieci od ulicy” jest to, że pedagodzy działający lokalnie dobrze znają środowisko swojej pracy. Dzięki znajomościom są w stanie jeszcze bardziej urozmaicić czas swoim podopiecznym.

– Korzystam z pomocy znajomych – przyznaje Andrzej Grajczyk. – Na przykład na basenie znajomi ratownicy udostępniają płetwy i sprzęt do nurkowania, wtedy moi chłopcy mogą z tego korzystać.

Wspólne spędzanie czasu to jedno, zyskanie zaufania dzieci to jednak dużo poważniejsze wyzwanie. Wymaga długotrwałej pracy z dziećmi, uważnego wsłuchiwania się w to, co, o czym i kiedy mówią. Trzeba za każdym razem udowadniać, że jest się niezawodnym.

– Rozmowy pojawiają się szczególnie w takich sytuacjach, jak na przykład w lesie. Jest zmęczenie, rozpalamy sobie ognisko i wtedy poza śmiechami, które temu towarzyszą, poza opowiadaniem o emocjach, które towarzyszyły danemu wyjściu, jednak następuje taka mała chwila zastanowienia – mówi Grajczyk i wspomina: – Kiedyś z ust jednego chłopca padło zdanie: „Jak to dobrze, że my pana mamy”, i od razu rozpoczęła się rozmowa. Nie zawsze ja ją prowadzę, bo oni też mają swoje doświadczenia i muszą je wymieniać tylko między sobą. Jeden opowiedział o jakiejś nieprzyjemnej sytuacji w szkole, której nie chce więcej przeżywać, drugi to podsumował. W tym momencie ja muszę jedynie uważać na kierunek tej rozmowy i ewentualnie odpowiednie zdanie w odpowiednim momencie wtrącić.

Andrzej Grajczyk regularnie spotyka się z sześcioosobową grupą chłopców. Ich zajęcia to nie tylko wycieczki czy uprawianie sportów.

– Zwłaszcza mamy moich chłopców doceniają to, że zabieram ich także na przykład do teatru. Wtedy ubierają się w marynarki i krawaty, i wyglądają jak poważni, dorośli mężczyźni. Tworzymy naprawdę zgraną drużynę, prawdziwy „dream team” – mówi.

– Wierzymy w to, że zapoczątkowany proces zmian będzie kontynuowany – mówi Małgorzata Mularczyk. – I o ile my dajemy pieniądze organizacjom na półroczne projekty, tak wierzymy, że pedagodzy będą w stanie już dalej w swoim środowisku pozyskiwać środki na kontynuację tej pracy. Niezwykle ważnym elementem jest pewna ciągłość tej zmiany. Mówi się, że to trwa od dwóch do trzech lat zanim dziecko będzie chciało uczestniczyć w życiu społecznym w normalny i pełny sposób.

Także pedagodzy, którzy poświęcają swój czas dzieciom z ulicy mają świadomość tego, że ich praca to zadanie na lata, a nie miesiące.

– Gdyby nie nasza praca, te dzieci całe godziny spędzałyby pod sklepami, jeżdżąc na wózkach, paląc papierosy czy pijąc piwo – mówi Grajczyk. – Tymczasem są to naprawdę wartościowe dzieciaki, które czeka dobra przyszłość.

Autor: Adrian Kubicki

Artykuł pochodzi ze strony www.ngo.pl

W czasie ostatnich ferii zimowych 4 i 11 lutego Stowarzyszenie Inicjatyw Społecznych „WIATRAK” i WOK-„HUTNIK” zorganizowały dla młodzieży dwa wyjazdy na stok narciarski do Rybna pod Łomżą. Wyjazdy zostały zorganizowane w ramach działań związanych z pedagogiką osiedlową.

Pierwszy wyjazd trafił na idealne warunki, piękne słońce i bez wiatru. Chłopcy bardzo niecierpliwie czekali na otwarcie stoku i  założenie desek snowbordowych. Wszyscy w założonych kaskach czekali na swój pierwszy w życiu zjazd. Z radosnymi przewidywaniami,  ile każdy zaliczy upadków, co i jak  będzie ich bolało, wypatrując miejsc, w których na pewno się wywalą, nie czekali na wyciąg tylko biegiem ruszyli na stok. Zasugerowałem mały trening i oswojenie się z deską na łagodnej części zbocza, a następnie dołączenie do ogółu zjeżdżających. Przykazałem również o bardzo głośnym informowaniu użytkowników stoku ( w razie konieczności ) o nieposiadaniu umiejętności skręcania i hamowania, co później wielokrotnie czynili ku uśmiechom innych. Jednak chłopcy spisali się niesamowicie dzielnie, wykazując się dużymi zdolnościami i po ok. 20 min dołączyli na główną trasę zjazdów.

Z Arturem byliśmy dla nich pełni podziwu. Nikt ze zjeżdżających nie brał ich za początkujących. Oczywiście bez wesołych hamowań, skrętów i zderzeń zakończonych efektownymi upadkami nie obyło się, ale to było wpisane w koszty zabawy.

Po 6 godzinach z krótką przerwą na kanapki i kubek gorącej herbaty, gdy zdawaliśmy sprzęt w wypożyczalni, pan przyjmujący go od nas ze sporym zdziwieniem zapytał czy my tyle godzin byliśmy na stoku. Chłopcy nie mniej zdziwieni pytaniem odpowiedzieli twierdząco. A wtedy szeroko otwarte oczy i usta pytającego odebraliśmy jako swoistą pochwałę. I chociaż na drugi dzień większość chodzić nie mogła z powodu zakwasów, to na kolejny wyjazd nikogo szukać i namawiać nie trzeba było.

Drugi wyjazd odbywał się w zupełnie innych warunkach. Gęsty padający śnieg z silnym wiatrem i to wszystko prosto w oczy, zaś gogli na stanie wypożyczalnia nie posiadała. Trudno, z bólem oczu i posiekaną twarzą, widząc tylko kontury przed sobą każdy zjeżdżał i na dole z łez ocierał oczy, a właściwie całą twarz. I znów ruszał na wyciąg, cóż prawdziwe zimowe warunki, nikt nie narzekał, cieszyliśmy się tą przygodą. A później w czasie drogi powrotnej przy dojadaniu ostatnich kanapek i dopijaniu jeszcze ciepłej herbaty, ile było opowiadania i ponownego przeżywania ostatnich wrażeń.

Wyjazd na narty możliwy był dzięki dofinansowaniu projektu przez Gminę Wyszków

Andrzej Grajczyk, Stowarzyszenie Inicjatyw Społecznych „WIATRAK”

Jeśli chcesz przekazać na nasze działania 1% podatku, w PIT wpisz:
„WSPÓLNA DROGA” UNITED WAY POLSKA KRS 000 007 1715, dopisek: Stowarzyszenie WIATRAK